مکران ای سرزمین جاودان       * قدمتت همپایه هفت آسمان
ای سرا و مامن آزادگان               * دور باد از دامنت دست ددان
جای جای خاک تو بوی صفاست             * یادگار از مردمانی با حیاست
شیرمرد و جامه غیرت به تن               * مرد جنگ و کارزار و صف شکن
چشم تاریخ خود بود باری گواه             * بر رشادتهای حمل و دادشاه
آن یلی که فوج شاهی را شکست         * آن گرفته جان شیرین را به دست
نیست شخصی غیر شیرکوشه سپید       * دادشاهی که جهان چون او ندید
یک تنه رفتن به جنگ پرتغال           * دست خالی با مسلسل ها جدال
از که آید جز ز شاه کلمتی        * حمل غیور و صاحب غیرتی
اجنبی بر خاک تو نابرده دست        * زانکه خاکت بر بلوچ پیراهنست

از تن ما پیرهن بیرون رود         * آن زمان که سر جدا از تن شود
از بلوچی و بلوچ این نکته دان        * هر چه پنداشتی ازین معنی همان
رسم او مهمان نوازی و صفا         * سر به قولش می شود از تن جدا
در مرامش رندی و مردانگی است       * چون به غیرت در رسد دیوانگی است
هان که دیگ غیرتش ناور به جوش       * تا چو شیران ناورد بر تو خروش
شهرهایت جنت روی زمین       * بلکه زیباتر ز فردوس برین
آریایی شهر تو ایرانشهر      * چون سراوان هیچ کس نادیده شهر
نیکشهرت از نکویی شهر نیک    * چابهار چاربهارت بی شریک
در زمستان گر کنی یاد بهار        * یک سفر می بایدت تا چابهار
چون کنارک نیست جای دیدنی      * در ونیز و مارسی و هم سیدنی
سرزمین مردم آزاده خاش      * هر دم این خوبان به کارند و تلاش
زاهدانت شهر غیرت شهر دین       * موطن شمشادهای مه جبین
بیرک و تفتان و سپید و آهوران      * حجتی است بر اعتلای مکران
مکران تخت است و تفتان تاج اوست      * بر سرش بادا مدام این تاج دوست
ای خوشــا بخت بلند آسمــــان    * در جوار تک کهت دارد مکان
بادهای موسمی چون می وزند    * ماتم و اندوه از دل می برند
خوش بود نمبی و خوشاکت به وقت    * وان لوارت گر چه دارد سوز و تفت
زن فراموشی به فنوجت وزان     * مایه شادی روح است و روان
خاطر شوهر تهی از فکر زن      * خوش بخفته راحت و آسوده تن
وان موذن فارغ از بانگ و صلاه   * بلکه نوم و خیر من حی الصلاه
چون نگنجد وصف تو در این مقال    * بهتر آن باشد که گویم حسب حال
مکران ای سرزمین جاودان      * قدمتت همپایه هفت آسمان
ای سرا و مامن آزادگان     * دور باد از دامنت دست ددان
شـــــــــعراز: سعید ملک زایی