"روح اله شیرازی" با تاکید بر پژوهش های باستان شناسی صورت گرفته در جنوب شرق ایران نظیر شهر سوخته، تپه یحیی، شهداد و جیرفت افزود: بر اساس شواهد باستان شناسی و تاریخی، سرزمین مکران، با داشتن آثاری از هزاره چهارم و سوم قبل از میلاد تا دوران متاخر، به عنوان پلی ارتباطی عمل می نموده که بخش غربی و شمالی فلات ایران را به سواحل جنوبی دریای عمان متصل می کرده است.
به گفته شیرازی، شناسایی 52 اثر از دوره های مختلف (اوایل هزاره چهارم پیش از میلاد تا دوره متاخر اسلامی) در قصر قند، 22 اثر از عصر برنز تا دوره اسلامی در بنت، 46 محوطه و اثر در فنوج، 76 اثر در بخش مرکزی و 31 اثر متعلق به پیش از تاریخ، دوران تاریخی و دوره های اسلامی در بخش لاشار از دستاوردهای این فصل به شمار می رود.
وی همچنین از شناسایی سنگ نگاره هایی در امتداد رودخانه کاجو با نقوش انسانی، حیوانی و هندسی قابل مقایسه با سنگ نگاره های یافت شده در منطقه آلتای در جنوب سیبری و نیز لادخ در هند خبر داد و افزود: با توجه به مطالعات مقدماتی سنگ نگاره های یاد شده متعلق به دوره کالکولیتیک تا دوره متاخر اسلامی است.
شیرازی دستیابی به کتیبه ای متعلق به سال 731 هجری قمری در ابعاد 5/2 در 5/1 متر به خط نسخ در قالب شعر، بیانگر لشکرکشی یکی از حکام شیراز به منطقه را از دیگر دستاوردهای شاخص فعالیت در این حوزه اعلام کرد.
عضو هیات علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان آثار و محوطه های شناسایی شده را در سه بخش پیش از تاریخ، از اوایل هزاره چهارم پیش از میلاد تا پایان هزاره سوم، دوره تاریخی با آثار شاخصی از دوره اشکانی و دوره اسلامی ارزیابی کرد و گفت: این آثار شامل گورهایی بنا شده با قلوه سنگ های رودخانه ای و سنگ های متورق (دمبی) هستند.
شیرازی کشف محوطه های بزرگ استقراری متعلق به دوره اشکانی با سفال هایی منقوش قابل مقایسه با نمونه های مکشوفه از کهنوج را از دستاوردهای مهم برنامه بررسی و شناسایی این منطقه بیان کرد.
متخصص عصر برنز در شرق ایران و آسیای مرکزی و سرپرست گروه 18 نفره بررسی و شناسایی منطقه مکران جنوبی عدم اطلاعات کافی و کمبود بررسی های علمی و پژوهشی را از جمله دلایل منزوی بودن این منطقه خواند و افزود: با اطلاعات و آثار بدست آمده به نظر می رسد مکران جنوبی در دوره های پیش از تاریخ، تاریخی و اسلامی دارای استقرارگاه های شکوفایی بوده است.
طبقه بندی: تاریخی و باستانی،

