پس از پایان عمر دولت سازندگی و روی کار آمدن دولت موسوم به اصلاحات با ریاست حجت الاسلام خاتمی ، ظاهرا اولویت دولت از اقتصاد و سازندگی به سیاست و اجتماع تغییر یافت. با مطرح شدن فضای باز سیاسی و تاکید بر کسترش نقش مطبوعات و رسانه در فضای سیاسی اجتماعی آن روز کشور و فراگیر شدن این موضوع در کشور در استان ما نیز مجلات ، هفته نامه ها و بعدا روزنامه هایی پا به عرصه وجود گذاشتند.

در استان ما هرچند که کار فرهنگی و مطبوعاتی  نسبت به سایر استان های پیشرو در این زمینه کاری سخت تر و  بدون استقبال عمومی مناسب می باشد اما همین فعالان اندکی که اقدام به ورود به عرصه کار مطبوعات نموده بودند با تمام کاستی و مشکلاتی که برای شان حادث می شد به کارشان ادامه دادند تا به امروز که دیگر امروز می شود گفت که مجلات و روزنامه های محلی در بین مردم برای خود جای پایی پیدا کرده اند.

به بار نشستن خدمتی دیگر از سوی نظام و دولت مردان با افتتاح شبکه استانی هامون مزید بر علت گشت که توجه به مسئله فرهنگ، رسانه و خبرنگاری در بین مردم بیشتر گردد. و در این بین کسانی که توان، علاقه  و انرژی لازم را داشتند رو به این سو نهادند و استعدادها در مسیر تعالی و رشد و به نوعی بارور شدن قرار گرفتند.

یکی از این دوستان خبرنگار و فعال در زمینه مسایل خبری و فرهنگی در استان ما آقای رستم کریمی است. ایشان را از دوره ی دبیرستان می شناسم. مدتی در نیکشهر همسایه هم نیز بودیم. ایشان از همان دوران دبیرستان به کار خبر و مسایل فرهنگی علاقه داشت. وی گاها با ارسال پیام به مجلات کشور خود و شهرستانش را معرفی می کرد. فعالیت آماتور ایشان با نویسندگی و سردبیری درهفته نامه ی فرهنگ نیکشهر  کلید خورد تا اینکه در ادامه با توجه به علاقه و توانی که در وی بود به عنوان خبر نگار صدا و سیما( شبکه استانی هامون) برگزیده شد. و آنچه که از وی مشاهده می شود حداقل به زعم بنده اینست تمام توان و انرژی خود را در زمینه ی هرچه بهتر شدن نتیجه کارش به کار گرفته و می گیرد.

سال گذشته بود که با آشنایی با اینترنت و ورود به فضای مجازی وقتی که نام نیکشهر را  جستجو کردم، اولین چیزی که یافتم نام ایشان و پایگاه خبری نیکشهر به نویسندگی ایشان بود. از آنموقع تاکنون که در فضای مجازی اخبار نیکشهر و استان را در خبرگزاری های داخلی دنبال می کنم تلاش و حضور خبری ایشان را پر رنگ و قابل تحسین دیدم . از انعکاس به موقع و به جای خدمات دولتمردان و مسئولین گرفته تا انعکاس مشکلات ، کمبود ها و نارسایی های موجود در منطقه.

این تلاش و حضور مداوم از وی چهره ای فعال و شناخته شده ساخته که ظاهرا و بلکه حتما دل در گرو پیشرفت آبادانی و تعالی شهر، استان و در کل کشور عزیزمان ایران را دارد.

اما حرفه ی خبرنگاری و فعالیت در عرصه ی رسانه جدای از علاقه و حس مسئولیت، مستلزم داشتن سواد لازم و آگاهی با قوانین و از همه مهمتر ادبیات و شیوه ی درست نگارش خبر، تیتر سازی و تحلیل درست و مستند موضوع است. که بنده معتقدم آقای کریمی در این زمینه دچار  ضعف است و می طلبد که در این زمینه نیز اهتمام بیشتری به خرج بدهند. بطور مثال، ایشان چند روز پیش در تیتری اغراق آمیز چنین نوشته بود.( حیف و میل بیت المال توسط شبکه بهداشت نیکشهر)، وقتی که مطلب نوشته شده اش را خواندم دیدم که یکی از آمبولانس های اورژانس بین راهی به علت عدم ساخت سایه بان در زیر آفتاب پارک شده است. تا وقتی که مطلب را نخوانده بودم فکر می کردم چه خبر است. خدای نکرده اختلاسی صورت گرفته و یا سوء مدیریتی شده و چندین وهم و فکر دیگر به ذهنم خطور کرد. اما وقتی که مطلب را خواندم  دیدم که از موضوع تا تیتر ایشان زمین تا آسمان تفاوت است. و یا در بسیاری از تیتر های ایشان، همه ی مسئولین شهرستان به یکجا خطاب می شوند نه آنکه خبر  مرتبط به اوست.

به هر حال انتقاداتی به نحوه ی نگارش و تیتر سازی ایشان در بسیاری از مواقع وارد است .که به زعم بنده باید آنها را به پای عدم توان ایشان در شیوه ی درست نگارشش گذاشت نه چیز دیگری.

 به هر روی مسئولین عزیز نیز باید نقطه ضعفهای مدیریتی خود را که گاها توسط افرادی مثل آقای کریمی گوشزد و یا منعکس می شود را سعی نکنند که به پاک کردن صورت مساله بپوشانند. چرا که موفقیت در هر امری نسبی است و نمی شود گفت که مدیریت عزیزان بدون عیب و نقص است.  هرچند که ممکن است در مواردی تیتر های ایشان اغراق آمیز باشد. اما باید قبول کرد که بودن ایشان بیشتر به نفع مردم، مسئولین و شهر است تا نبودن شان.

. مگر نمی بینیم که در روزنامه ها ، مجلات و سایت های اینترنتی چه حرف های ناصواب و خلاف واقعی به رئیس جمهور محترم و دولت مردان نسبت داده می شود. ولی آیا دیده یا شنیده ایم که رئیس جمهور یا دولت خبرنگار و یا نویسنده ای را به خاطر این حرف ها به دادگاه بکشانند. پس مسئولین پایین دستی نیز باید اینگونه باشند و از آنها الگو بگیرند. همچنان که رئیس جمهور محترم در یکی از سخنرانی های خویش فرمودند که« مسئولین دولتی باید آستانه ی تحمل و ظرفیت و توان خویش را بالا ببرند.» هرچند که قانون حقوقی را وضع نموده است،اما ضرورت ندارد که حتما از این حقوق مدد جست. چه بسا که در بسیاری از مواقع چشم پوشی از این حقوق خود خدمتی دیگر محسوب می شود.